St. Swithun (AUSwith) – angielska róża pnąca Davida Austina
Angielska róża pnąca St. Swithun (AUSwith) to propozycja dla osób, które chcą mieć w ogrodzie klasyczną, pełną uroku różę, ale oczekują prostych rozwiązań i przewidywalnego efektu. Duże, rozetowe kwiaty o mocnym zapachu mirry rozwijają się przez większość sezonu, tworząc romantyczne akcenty na pergoli, kratce czy przy płocie. Półroczna–roczna roślina w pojemniku 2 l jest już dobrze ukorzeniona, dzięki czemu po posadzeniu szybko się przyjmuje i spokojnie rozpoczyna wzrost także u początkujących ogrodników. Odmiana tworzy silny, wysoki krzew o pnącym pokroju, który w kolejnych latach stopniowo buduje tło dla całego ogrodu. Na własnych korzeniach łatwo się regeneruje po trudniejszej zimie i stopniowo wpasowuje się w warunki działki – nawet tam, gdzie wiosną zdarzają się zastoiska wody i potrzebny jest prosty drenaż. Dobrze czuje się zarówno w klasycznym polskim przedogródku, jak i w uporządkowanym ogrodzie rodzinnym, gdzie liczy się szybki efekt i niewielka ilość zabiegów. Aby w pełni wykorzystać jej potencjał, warto pamiętać, że w pierwszym roku buduje przede wszystkim korzenie, w drugim roku wzmacnia pędy, a w trzecim osiąga pełnię dekoracyjności.
Możliwości zastosowania
| Obszar zastosowania |
Uzasadnienie |
| Pergola przy tarasie w ogrodzie rodzinnym |
Silny, pnący wzrost do ok. 3 m pozwala szybko zazielenić pergolę przy tarasie i stworzyć romantyczną osłonę. Dobrze sprawdza się w typowym ogrodzie przydomowym, gdzie sezon jest dość krótki, a wiosną zdarzają się okresowe podmakania gleby; wymaga tylko podstawowej pielęgnacji, odpowiednia dla początkujących. |
| Kratki przy ścianie domu lub garażu |
Róża łatwo prowadzi się wachlarzowo po kratach, tworząc miękkie, kwitnące obramowanie elewacji. Duże, różowe kwiaty z daleka dekorują front domu, a umiarkowane wymagania pielęgnacyjne pozwalają ograniczyć się do podlewania, cięcia porządkującego i okazjonalnej ochrony; ceniona przez właścicieli. |
| Róża pnąca przy płocie i ogrodzeniu |
Rozłożysty, pnący krzew dobrze osłania ogrodzenie, nadając mu bardziej ogrodowy, a mniej techniczny charakter. Gęste, szarozielone ulistnienie i mocno wypełnione kwiaty budują efekt „zielonej zasłony”, który utrzymuje się przez wiele lat dzięki roślinie rosnącej na własnych korzeniach; praktyczne dla posiadaczy. |
| Soliter na rabacie reprezentacyjnej |
Jako pojedynczy, wyeksponowany krzew przy wejściu do domu lub w centralnym punkcie rabaty stanowi elegancki akcent o wyraźnym charakterze angielskiego ogrodu. Mocny zapach mirry i pastelowy róż kwiatów podkreślają reprezentacyjne miejsca, bez konieczności skomplikowanych nasadzeń; dobry wybór dla miłośników. |
| Małe grupy 2–3 krzewów w klasycznym przedogródku |
Sadzenie w niewielkich grupach umożliwia stworzenie uporządkowanej, powtarzalnej kompozycji, dobrze wpisującej się w tradycyjny polski przedogródek. Dzięki powtarzaniu kwitnienia przez sezon krzewy długo zachowują dekoracyjność, a nasadzenia pozostają czytelne i proste w obsłudze; szczególnie dla osób. |
| Łuki ogrodowe i przejścia między częściami działki |
Silne pędy pozwalają łatwo obsadzić metalowy lub drewniany łuk, prowadząc róże nad ścieżką. Kwitnąca brama nadaje działce wrażenie zadbania i tworzy reprezentacyjne przejście między strefą frontową a częścią wypoczynkową, co docenią osoby ceniące klarowny podział ogrodu; odpowiednie dla rodzin. |
| Nasadzenia mieszane z krzewami ozdobnymi |
Odmiana dobrze łączy się z tawułami, sadźcami czy innymi krzewami, tworząc wielowarstwowe, ale nadal czytelne kompozycje. Na własnych korzeniach stabilnie rośnie przez lata, dzięki czemu staje się stałym elementem rabaty, ograniczając potrzebę wymiany roślin; wygodne rozwiązanie dla zapracowanych. |
| Cięte kwiaty do wazonu z ogrodu przydomowego |
Duże, mocno pełne kwiaty o intensywnym zapachu mirry dobrze prezentują się w klasycznych bukietach ciętych z własnego ogrodu. Powtarzające się kwitnienie zapewnia materiał do wazonu przez większą część sezonu, bez konieczności posiadania osobnej rabaty kwiatów ciętych; praktyczne dla domowników. |
Pomysły dekoracyjne
- Romantyczna pergola przy tarasie – St. Swithun prowadzona na pergoli tworzy miękką, kwitnącą ścianę; u stóp można dosadzić lawendę i szałwię omszoną dla kontrastu form i zapachów – dla osób chcących szybko uzyskać nastrojowy kącik wypoczynkowy.
- Front domu w stylu angielskim – przy fasadzie domu sadzimy różę przy kratach, a przed nią niski żywopłotek z bukszpanu lub obwódkę z bodziszków; całość daje elegancki, ale prosty w pielęgnacji przedogródek – dla właścicieli domów jednorodzinnych.
- Kwitnący łuk nad ścieżką – obsadzenie metalowego łuku St. Swithun po obu stronach ścieżki, z podsadzeniem werbeny i tawuły japońskiej, tworzy efektowną bramę między częścią użytkową a rekreacyjną – dla miłośników klasycznych działek ROD.
- Różany płot osłonowy – róża prowadzona wzdłuż ogrodzenia, z tyłu działki lub przy granicy z sąsiadem, miękko zasłania siatkę; jako tło można dodać proste trawy ozdobne, np. miskanty – dla osób ceniących prywatność i uporządkowany wygląd ogrodu.
- Reprezentacyjny soliter przy wejściu – pojedynczy, mocno wyeksponowany krzew przy furtce lub przy alejce do drzwi, otoczony niskimi bylinami (żurawki, kocimiętka), zapewnia całosezonowy akcent zapachowy – dla początkujących szukających pewnej odmiany „na start”.
Fachowy opis odmiany
| Cecha |
Dane |
| Nazwa i rejestracja |
St. Swithun, zarejestrowana jako AUSwith, należy do kolekcji English Rose i grupy Shrub. W handlu występuje jako róża angielska pnąca, zarejestrowana w 1993 roku przez firmę David Austin Roses. |
| Pochodzenie i hodowla |
Odmiana wyhodowana przez Davida Austina w Wielkiej Brytanii w 1992 roku. Jej rodzicami są nieznana siewka i słynna 'Mary Rose'. Na rynek została wprowadzona przez David Austin Roses Ltd. w 1993 roku. |
| Cechy wzrostu i pokroju |
Silnie rosnący krzew o pnącym pokroju, osiągający wysokość około 240–340 cm i szerokość 160–240 cm. Liście są gęste, lekko błyszczące, w szarozielonym odcieniu, pędy średnio kolczaste, odpowiednie do prowadzenia na podporach. |
| Morfologia kwiatu |
Kwiaty duże, o średnicy około 7–10 cm, mocno pełne, rozetowe, zwykle pojedynczo osadzone. Każdy kwiat ma ponad 40 płatków. Odmiana dobrze powtarza kwitnienie, a drugie kwitnienie jest również obfite i dekoracyjne. |
| Dane barwy i fenologii |
Barwa kwiatu delikatnie różowa, o pudrowym tonie wewnątrz i jaśniejszych zewnętrznych płatkach. W pełni rozkwitu kolor jest pastelowy, przed przekwitnięciem blednie niemal do bieli. Trwałość barwy jest umiarkowana do słabej w silnym słońcu. |
| Zapach i aromat |
Kwiaty mocno pachnące, z wyraźnym, pełnym aromatem o charakterze mirry. Zapach jest dobrze wyczuwalny z pewnej odległości, szczególnie w ciepłe, bezwietrzne dni, co czyni odmianę atrakcyjną w pobliżu miejsc wypoczynku. |
| Właściwości owoców (dzika róża) |
Owoce zawiązują się rzadko; sporadycznie pojawiają się małe, jajowate owoce o średnicy około 9–15 mm. Mają pomarańczowo-czerwony kolor i nie stanowią głównej wartości ozdobnej tej odmiany w ogrodzie. |
| Odporność i zimotrwałość |
Mrozoodporność w granicach około -26 do -23 °C, odpowiadająca strefie USDA 5b i szwedzkiej zon 4. Odporność na choroby grzybowe jest średnia, dlatego w wilgotne lata może wymagać standardowej, zapobiegawczej ochrony. |
| Zalecenia ogrodnicze |
Najlepiej rośnie w miejscu słonecznym lub lekko ocienionym, w glebie przepuszczalnej z dobrym drenażem. Zalecany rozstaw to około 140 cm przy nasadzeniach szpalerowych i 220 cm jako soliter. W donicach warto stosować pojemniki minimum 40–50 litrów. |
St. Swithun (AUSwith) to mocno pachnąca, długo kwitnąca róża angielska o pnącym wzroście, na własnych korzeniach zapewniająca wieloletnią, stabilną dekorację ogrodu; jeśli podoba się Pani/Panu taki efekt, warto rozważyć jej posadzenie.
